یک مطالعه جدید در دانشگاه علوم پزشکی مشهد، زنگ خطر تازه‌ای درباره آلودگی‌های نوظهور محیط‌زیستی به صدا درآورد؛ نتایج این پژوهش نشان می‌دهد میکروپلاستیک‌ها نه‌تنها خود آلاینده هستند، بلکه می‌توانند به‌عنوان «حامل‌های قوی» مواد سمی در منابع آبی عمل کنند.

این طرح تحقیقاتی توسط دکتر ضیاءالدین بنیادی، عضو هیأت علمی دانشکده بهداشت، با هدف بررسی توانایی جذب رنگ سمی کریستال ویوله توسط میکروپلاستیک پلی‌استایرن انجام شد. یافته‌ها حاکی از آن است که این ذرات ریز پلاستیکی قادرند تا حدود ۹۷ درصد از این آلاینده خطرناک را در شرایط بهینه جذب کنند.

بر اساس نتایج، بیشترین میزان جذب در شرایطی شامل pH خنثی، زمان تماس ۳۵ دقیقه و دوز مشخصی از میکروپلاستیک به دست آمده است. همچنین بررسی‌های آزمایشگاهی نشان داد که پس از جذب آلاینده، ویژگی‌های سطحی میکروپلاستیک‌ها تغییر کرده که این موضوع می‌تواند بر رفتار آن‌ها در محیط زیست تأثیرگذار باشد.

پژوهشگران تأکید می‌کنند که این یافته‌ها یک نگرانی جدی را برجسته می‌کند: میکروپلاستیک‌ها می‌توانند مانند «ناقل‌های نامرئی»، مواد سمی را در آب جابه‌جا کرده و احتمال ورود آن‌ها به زنجیره غذایی و در نهایت بدن انسان را افزایش دهند.

به گفته محققان، این نتایج ضرورت توجه فوری به مدیریت پسماندهای پلاستیکی، کاهش مصرف پلاستیک‌های یک‌بار مصرف و انجام مطالعات گسترده‌تر درباره اثرات سلامت‌محور میکروپلاستیک‌ها را نشان می‌دهد؛ موضوعی که می‌تواند به یکی از چالش‌های مهم بهداشت محیط در سال‌های آینده تبدیل شود.

https://scholar.google.com/citations?user=--lJvCIAAAAJ&hl=en